Ο πόνος γίνεται ένα με τη ζωή τους – Τι κατέδειξε παγκύπρια έρευνα για τις δεκάδες χιλιάδες των ρευματοπαθών

Πηγή: philenews.com

Η χρόνια κόπωση, ο πόνος, οι περιορισμοί στη σωματική λειτουργικότητα και η ψυχολογική επιβάρυνση αποτελούν τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι περίπου 100.000 ασθενείς με ρευματικές και μυοσκελετικές παθήσεις στην Κύπρο, ανεξαρτήτως ηλικίας, με το το 45% να δηλώνει ότι αναμένει επιδείνωση στο μέλλον και το 38% να δηλώνει αβεβαιότητα.

Αυτά κατέδειξε, μεταξύ άλλων, παγκύπρια έρευνα που διενήργησαν το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας και ο Σύνδεσμος Ρευματοπαθών Κύπρου. Στόχος της έρευνας ήταν η αποτύπωση της ποιότητας ζωής των ασθενών και η καταγραφή των επιπτώσεων που έχουν οι ρευματικές παθήσεις στην καθημερινότητά τους.

Κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων, ο καθηγητής Κωνσταντίνος Φελλάς ανέφερε ότι οι ρευματικές και μυοσκελετικές παθήσεις αποτελούν μία από τις συχνότερες κατηγορίες χρόνιων νοσημάτων παγκοσμίως, επηρεάζοντας περίπου 1,7 δισεκατομμύρια ανθρώπους, ενώ στην Κύπρο εκτιμάται ότι περισσότεροι από 100.000 πολίτες ζουν με κάποια μορφή ρευματικής πάθησης.

Η κόπωση στην κορυφή των προβλημάτων

Από τα αποτελέσματα της έρευνας προκύπτει ότι η κόπωση αποτελεί το κυρίαρχο πρόβλημα για τους ασθενείς. Το 40% δήλωσε ότι αισθάνεται διαρκώς κούραση, το 22% πολύ συχνά και το 19% αρκετά συχνά. Συνολικά, το 81% των συμμετεχόντων βιώνει συχνά κόπωση. Παράλληλα, το 31% δήλωσε ότι αισθάνεται διαρκή εξάντληση, το 26% πολύ συχνά και το 19% αρκετά συχνά. Συνολικά δηλαδή, το 76% βιώνει συχνά εξάντληση. Αντίθετα, μόνο το 21% δήλωσε ότι αισθάνεται συχνά ενεργητικό, ενώ το 79% ανέφερε ότι διαθέτει ενέργεια μόνο περιστασιακά ή σπάνια.

Ο πόνος παραμένει καθημερινή πραγματικότητα

Ο πόνος εξακολουθεί να αποτελεί ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της καθημερινότητας των ασθενών με ρευματοπάθειες.

Το 21% ανέφερε αρκετό πόνο, το 6% πολύ πόνο και το 3% πάρα πολύ πόνο. Συνολικά, το 30% βιώνει αρκετό έως πάρα πολύ έντονο πόνο.

Παράλληλα, το 65% δήλωσε ότι ο πόνος επηρεάζει αρκετά έως πάρα πολύ την εργασία και τις δραστηριότητές του εντός και εκτός σπιτιού.

Ζουν με περιορισμούς στην καθημερινότητα

Η έρευνα καταγράφει και σημαντικούς περιορισμούς σε καθημερινές δραστηριότητες των ασθενών.

Το 71% των συμμετεχόντων δήλωσαν σημαντικούς περιορισμούς στις έντονες σωματικές δραστηριότητες, Στις μέτριες δραστηριότητες το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 43%, ενώ στη μεταφορά σακουλών ή άλλων αντικειμένων στο 45%.

Στην ανάβαση πολλών ορόφων το 57% δήλωσε σημαντικό περιορισμό, ενώ στην ανάβαση ενός ορόφου το ποσοστό ανήλθε στο 34%.

Σημαντικά ποσοστά καταγράφηκαν επίσης στο σκύψιμο και στο γονάτισμα, όπου το 56% ανέφερε ότι αντιμετωπίζει αρκετούς ή μεγάλους περιορισμούς.

Περιορισμοί και εντός του σπιτιού

–      Το 51% των συμμετεχόντων δήλωσε ότι αντιμετωπίζει αρκετούς ή μεγάλους περιορισμούς στην καθαριότητα του σπιτιού.

–      Στην ήπια άσκηση διάρκειας άνω των 30 λεπτών το αντίστοιχο ποσοστό ανέρχεται στο 33%.

–      Στο μαγείρεμα το 29% ανέφερε αρκετούς ή μεγάλους περιορισμούς.

–      Στο μπάνιο το αντίστοιχο ποσοστό ανήλθε στο 17%.

Οι περιορισμοί αυτοί σε συνδυασμό με τη διαρκή κόπωση και τον συνεχή πόνο φαίνεται ότι επηρεάζούν σημαντικά και την εργασιακή λειτουργικότητα των ατόμων αυτών αλλά και την ψυχολογία τους.

Συγκεκριμένα και σύμφωνα πάντα με την έρευνα, το 59% δήλωσε ότι μείωσε τον χρόνο που αφιέρωνε στην εργασία.

Το 83% ανέφερε ότι έκανε λιγότερα πράγματα από όσα θα ήθελε, ενώ το 70% περιόρισε το είδος των δραστηριοτήτων που μπορούσε να εκτελέσει.

Παράλληλα, το 79% δήλωσε ότι χρειαζόταν μεγαλύτερη προσπάθεια για να ολοκληρώσει τις καθημερινές του υποχρεώσεις.

Σε ό,τι αφορά την ψυχολογική επιβάρυνση, το 54% δήλωσε ότι αισθανόταν συχνά απογοητευμένο ή μελαγχολικό, το 43% ανέφερε ότι αισθανόταν συχνά νευρικό και το 33% των ασθενών δήλωσαν ότι συχνά νιώθουν ότι δεν μπορούν να προσφέρουν τίποτα.

Σε άλλο σχετικό ερώτημα, το 65% δήλωσε ότι αισθανόταν πως έχει τον έλεγχο της ζωής του μόνο περιστασιακά.

Όπως λέχθηκε χαρακτηριστικά κατά την παρουσίαση των αποτελεσμάτων, πρόκειται για «μια τριπλή αόρατη νόσο» η οποία, μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει τον διαρκή πόνο, τη συνεχή εξάντληση, τους περιορισμούς και ό,τι αυτά συνεπάγονται για την καθημερινότητα τους.