Άρθρο γνώμης: Ο ανασχεδιασμός και ο διαχωρισμός του έργου (λιμάνι-μαρίνας) κινδυνεύουν να μεταθέσουν την αναπτυξιακή προοπτική της Λάρνακας για τουλάχιστον μία δεκαετία στο μέλλο

Η εξέλιξη γύρω από το έργο του λιμανιού και της μαρίνας της Λάρνακα σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή για το μέλλον της πόλης. Η κατάρρευση της συμφωνίας με την Kition Ocean Holdings δεν αποτελεί απλώς ένα πισωγύρισμα σε επίπεδο συνεργασίας, αλλά ουσιαστικά επαναφέρει το έργο στο σημείο μηδέν, δημιουργώντας νέα δεδομένα και σημαντικές καθυστερήσεις.

Ο ανασχεδιασμός και ο ενδεχόμενος διαχωρισμός του έργου σε επιμέρους φάσεις συνεπάγονται νέες μελέτες, επαναπροκήρυξη διαγωνισμών, αναθεωρήσεις αδειοδοτήσεων και χρονοβόρες διοικητικές διαδικασίες. Η εμπειρία από μεγάλα έργα υποδομής δείχνει ότι μια τέτοια επανεκκίνηση μπορεί ρεαλιστικά να οδηγήσει σε καθυστέρηση τουλάχιστον μίας δεκαετίας μέχρι την πλήρη υλοποίηση και λειτουργία της ανάπτυξης. Η απώλεια της αρχικής δυναμικής, η αβεβαιότητα της αγοράς και η ανάγκη προσέλκυσης νέων επενδυτών ενισχύουν τον κίνδυνο παρατεταμένης στασιμότητας.

Την ίδια ώρα, οι φωνές που εισηγούνται την πλήρη παραμονή του έργου στο κράτος παραπέμπουν σε άλλες εποχές, όπου κυριαρχούσαν ιδεοληψίες και παρωχημένες αντιλήψεις για τον ρόλο της δημόσιας διαχείρισης. Η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε ιδεολογικά στερεότυπα, αλλά οφείλει να εστιάζει στην αποτελεσματικότητα, τη βιωσιμότητα και τη διασφάλιση του δημόσιου συμφέροντος μέσα από σύγχρονα μοντέλα διαχείρισης και συνεργασίας.

Ιδιαίτερα αν ληφθεί υπόψη ότι το κράτος διαχειριζόταν το λιμάνι και τη μαρίνα της Λάρνακας για πέραν των σαράντα ετών, χωρίς να προχωρήσει σε ουσιαστικές επενδύσεις εκσυγχρονισμού, παρά τα σημαντικά έσοδα που εισέπραττε. Οι υποδομές παρέμειναν στάσιμες, χωρίς στρατηγικό σχεδιασμό και χωρίς αξιοποίηση της αναπτυξιακής δυναμικής της περιοχής. Το αποτέλεσμα ήταν η πόλη να χάσει πολύτιμες ευκαιρίες και να υστερεί σε σύγκριση με άλλους περιφερειακούς κόμβους της Ανατολικής Μεσογείου.

Σήμερα, η πρόκληση δεν είναι απλώς να καλυφθεί το χαμένο έδαφος, αλλά να διαμορφωθεί ένα ρεαλιστικό και αξιόπιστο πλαίσιο υλοποίησης που θα διασφαλίζει ότι τα έσοδα επανεπενδύονται στις υποδομές και ότι το έργο θα λειτουργήσει ως πραγματικός μοχλός ανάπτυξης. Διαφορετικά, ο ανασχεδιασμός και ο διαχωρισμός του έργου κινδυνεύουν να μεταθέσουν την αναπτυξιακή προοπτική της Λάρνακας για τουλάχιστον μία δεκαετία στο μέλλον, παγιώνοντας μια περίοδο στασιμότητας που η πόλη δεν αντέχει.