Η Λάρνακα πρέπει να πει «ως εδώ» – Ας μην περιμένουμε να θρηνήσουμε για να δράσουμε.

Η οπαδική βία στη Λάρνακα δεν είναι πλέον κάτι που μπορούμε να αντιμετωπίζουμε ως «μεμονωμένα περιστατικά».

Η επίθεση με ρόπαλα και ξύλα σε εθελοντές της Νέας Σαλαμίνας είναι ένα ακόμη σοβαρό καμπανάκι. Άνθρωποι που προσφέρουν στον αθλητισμό και στον σύλλογό τους βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη βία, επειδή κάποιοι έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Και κάπου εδώ πρέπει να σταματήσουμε να συζητάμε μόνο για το ποιος φταίει μετά από κάθε περιστατικό.

Πρέπει να αναρωτηθούμε τι κάνουμε πριν συμβεί το επόμενο.

Γιατί η οπαδική βία δεν ξεκινά από τα ρόπαλα και τα ξύλα. Ξεκινά πολύ νωρίτερα. Ξεκινά από τη ρητορική του μίσους, από την κανονικοποίηση της βίας, από την αντίληψη ότι ο αντίπαλος είναι εχθρός και από την ανοχή που δείχνουμε όταν κάποιος ξεπερνά τα όρια.

Η αντιπαλότητα είναι κομμάτι του αθλητισμού, το πάθος είναι απαραίτητο, οι φωνές, τα συνθήματα και η ένταση στις εξέδρες είναι μέρος της κουλτούρας του ποδοσφαίρου.

Τα ρόπαλα όμως δεν είναι ποδόσφαιρο. Τα ξύλα δεν είναι οπαδισμός. Η βία δεν είναι πάθος.

Αυτό πρέπει να το πούμε όλοι ξεκάθαρα. Οι ομάδες, οι διοικήσεις, οι οργανωμένοι φίλαθλοι, οι αθλητές, οι γονείς, η Αστυνομία, οι αρμόδιες αρχές και ολόκληρη η κοινωνία της Λάρνακας πρέπει να πάρουμε θέση.

Όχι όταν θα γίνει το επόμενο περιστατικό.

Όχι όταν κάποιος θα καταλήξει στο νοσοκομείο.

Μετά το χθεσινό περιστατικό δεν μιλάμε απλά για για επιβολή κυριαρχίας με spray πάνω σε ταμπέλες, μιλάμε για ωμή βία.

Πρέπει να δράσουμε πριν θρηνήσουμε θύματα.

Δεν χρειάζεται να περιμένουμε μια τραγωδία για να καταλάβουμε ότι η κατάσταση έχει ξεφύγει. Η Λάρνακα είναι μια πόλη που αγαπά τον αθλητισμό. Τα παιδιά μας πρέπει να μπορούν να πηγαίνουν στο γήπεδο, να φορούν τη φανέλα της ομάδας τους και να πανηγυρίζουν χωρίς φόβο. Οι εθελοντές, οι άνθρωποι των ομάδων και όλοι όσοι προσφέρουν στον αθλητισμό αξίζουν σεβασμό και ασφάλεια.

Ο αντίπαλος δεν είναι εχθρός.

Το αποτέλεσμα ενός αγώνα δεν αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή.