H κραυγή απόγνωσης ορφανού της «ΗΛΙΟΣ»

Συγκλονίζει η κραυγή απόγνωσης του 30χρονου Ανδρέα Ευρυπίδου, ο οποίος έχασε τους γονείς και τις δύο αδελφές του στο αεροπορικό της Ήλιος.

Ο Ανδρέας είχε κανονισμένο να πάει εκείνη την μαύρη ημέρα με την οικογένειά του αλλά σώθηκε τελευταία στιγμή χάρη το λοχαγό του για το λόγω ότι έφαγε «φυλακή» τον καιρό που ήταν στρατιώτης.

Μετά από λίγες ώρες φτάνει στο στρατόπεδο που υπηρετούσε στη Λευκωσία και τον μεταφέρουν στο στρατιωτικό νοσοκομείο.

Δεν σταματά να λέει ότι δεν θέλει ελεημοσύνη . Άλλωστε όσοι επιχείρησαν να του δώσουν χρήματα ή ρούχα, τους τα επέστρεψε.

Δεν θέλει να τον λυπούνται και ίσως, είναι αυτό που τον έφερε σε αυτή την κατάσταση.

Έχασε στο κούρεμα όλα του τα χρήματα. Τις αποζημιώσεις για το χαμό των δικών του, που τον συμβούλευσαν να μετατρέψει σε χρεόγραφα , για να μπορέσει να διαχειριστεί τα χρήματα σε ηλικία που θα ήταν ώριμος. Έκανε και δάνειο για να φτιάξει το σπίτι των γονιών του.

Ζήτησε βοήθεια από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αποστέλλοντας του επιστολές.

Η μόνη επιστολή που είδε στο φως της δημοσιότητας, έγραφε ότι αρχές του Οκτώβρη θα λάβει απόφαση το Υπουργικό για την περίπτωσή του.

Ολόκληρη η επιστολή:

ΑΝΔΡΕΑΣ ΕΥΡΥΠΙΔΟΥ

23 Ιουλίου 2016

Εξοχότατο Πρόεδρο

Της Κυπριακής Δημοκρατίας

Εξοχότατε Κε Πρόεδρε

Ονομάζομαι Αντρέας Ευριπίδου, είμαι ένα από τα ορφανά της Ηelios. Το ξέρω ότι σας φαίνομαι άγνωστος γιατί κρυβόμουν για σχεδόν 11 βασανιστικά, με την σημασία της λέξεως, χρόνια ειδικά τα τελευταία χρόνια όπου ζω στη κατάθλιψη και την μιζέρια. Γιατί κάποια γεγονότα ούτε το ανθρώπινο μυαλό δεν μπορεί να τα συλλάβει.

Είχα χάσει τότε τους γονείς μου αλλά και τις δυο μικρότερες αδερφούλες μου, είχε ξεκληριστεί ολόκληρη η οικογένεια μου μένοντας μόνος. Πάντα προσπαθούσα να αποφεύγω την δημοσιότητα γιατί δεν ήθελα να με βλέπει ο κόσμος με λύπηση και μετά από 11 χρόνια κάνω το αντίθετο γιατί δεν υπάρχει άλλος δρόμος για εμένα κάθε άνθρωπος έχει τα όρια του, ήθελα απλά να ζήσω σαν άνθρωπος και αυτό το στερούμαι. Έχουν περάσει τα χρόνια και ακόμη προσπαθώ με κάθε τρόπο να σταθώ στα πόδια μου και να καταφέρω να ζήσω φυσιολογικά σαν όλους εσάς.

Μου έχετε πάρει όλα τα λεφτά ότι είχα και δεν είχα και όταν εννοώ όλα, όλα ανεξαιρέτως. Με έχετε φέρει και πάλι στο μηδέν.

Έχω καταντήσει τα τελευταία χρόνια κε Πρόεδρε, κατά καιρούς, να είμαι χωρίς ρεύμα χωρίς νερό και να κινδυνεύω με νευρική ανορεξία.

Σας στέλνω όλους ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, διπλοσυστημένες και μέσω email, ζητώντας βοήθεια και με λίγα λόγια να με αγνοείτε όλοι σας.

Κε πρόεδρε δεν έχω οικογένεια από πίσω μου να με στηρίξει η να μου δώσει κάτι που έχω ανάγκη, είμαι ο μοναδικός ΕΠΙΖΩΝ από την οικογένεια μου.

Για να σας δώσω να καταλάβετε πως νιώθω απλά φανταστείτε να έρθετε στη θέση μου για λίγο. Σε μια ημέρα χάνεται όλη η οικογένεια σας, μένετε μόνος και απροστάτευτος, χωρίς δουλειά, χωρίς λεφτά και χωρίς την οικογενειακή θαλπωρή.

Η ιδέα μόνο ανατριχιάζει!

Σε αυτό τον τρομακτικό κόσμο εγώ ζω. Και τώρα έχω φτάσει σε κάποια ηλικία όπου θα ήθελα να προχωρήσω με τη ζωή μου. Να παντρευτώ να δημιουργήσω οικογένεια όπου πιστεύω εκεί θα είναι η πραγματική μου γιατρειά στο να μπορέσω να ξαναβρώ την ευτυχία μου και να βρω λίγη παρηγοριά αλλά δεν μπορώ να τα κάνω λόγω οικονομικών κε Πρόεδρε. Θα ήθελα το σπίτι μου κε Πρόεδρε να ξαναγεμίσει χαρά και ευτυχία.

Αντί αυτού κινδυνεύω να τα χάσω και αυτά που μου έχουν αφήσει. Αγωνίζομαι πραγματικά να επιβιώσω σε ένα υπερβολικά σκληρό κόσμο και ένα κράτος το οποίο δεν νοιάζεται.

Στην κηδεία κε Πρόεδρε ήσασταν εκεί και δεν θα ξεχάσω που μου είχατε πει «Ανδρέα είσαι δυνατός στάσου στα πόδια σου γερός και δυνατός», τα πόδια μου όμως άρχισαν και λυγίζουν κε Πρόεδρε πραγματικά.

Διατελώ μετά τιμής

Ανδρέας»

Πηγη: tvonenews.com.cy